Franken in België.html



De Salische Franken bewoonden sinds eind 3e eeuw het gebied tussen Seine en Rijn en hadden zich verbonden aan de Romeinen. De komst van Germanen uit Duitsland maakte een einde aan dit verbond.

Na de invallen van Germaanse stammen aan het begin van de 5e eeuw brak een periode aan van expansie zuidwaarts onder de Salische gouwvorst Chlodio. Hij veroverde Doornik en Kamerik op de Romeinen en zijn (vermoedelijke) zoon Merovech werd de grondlegger van de Merovingen en het Frankische Rijk, dat ontstond langs de route Tongeren-Boulogne. In 481 werd Clodovech I (Clovis) koning en 5 jaar later versloeg hij in de Slag bij Soissons de laatste Romeinse veldheer Syagrius. Centrum van het Rijk werd Reims en andere Salische stammen, maar ook Germaanse Alamannen, werden onderworpen. In 498 bekeerde Clovis zich tot het christendom. Na zijn dood in 511 werd het Belgische deel van het rijk verdeeld onder twee van zijn zijn zonen: Clotarius kreeg Austrasië in de Ardennen en de Maasvallei en Theodorik regeerde Neustrië van de Scheldemonding tot de Loire. Een verdeling die veel onderlinge strijd opleverde, tot in 558 Clotarius de enige Frankische koning werd (Regnum Francorum). Doch na diens dood viel het rijk weer uiteen en werd tientallen jaren een speelbal van ruziënde nazaten.

Het duurde tot 623 voordat de Franken zich weer onder één koning verenigden: de 15-jarige Dagobert I. De feitelijke macht in Austrasië en Neustrië verschoof in de daarop volgende jaren echter naar de hofmeier Pepijn van Landen en later naar diens kleinzoon Pepijn van Herstal. Deze bracht in 687 door een overwinning in de Slag bij Tertry het hele Frankenrijk onder zijn heerschappij en geldt als stamvader van de Karolingen. Pepijn van Herstal benoemde zelf opeenvolgende koningen en zijn bastaardzoon Karel Martel nam die positie over in 719. Inmiddels was de macht van de Karolingische hofmeiers uitgebreid van het Loiregebied in het zuiden tot Friesland in het noorden.

In 751 werd Karel Martel's zoon Pepijn de Korte met steun van paus Stefanus in Utrecht door bisschop Bonifatius zelf tot koning Pepijn III gekroond en kreeg de pauselijke titel Patricius Romanorum. De laatste Merovingenkoning Childerik III werd opgesloten in de abdij Sint Bertijns in Sint-Omaars. Pepijn verdeelde het rijk in gouwen (latere graafschappen) onder een pagus. In het zuiden ontstaan de pagi Taruanensis (Terwaan, Mempiscus (Sint-Winoksbergen), Flandrensis (Brugge), Turnacensis (Doornik), Gandensis (Gent), Bracbatensis en Toxandri (Brabant). Het hoogtepunt van de Karolingische macht vond plaats onder zijn zoon Karel de Grote.